Συνώνυμα

Όλο και πιο συχνά προσπαθώεπιμελώςνα κοιμάμαι μεθυσμένοςέχουν μία τάση οι γραμματικές να επιστρέφουννα επιστρέφουν και να ρωτούν:"πόση παθητική έπαθες τελικά;"και άλλες φορές"η πιο βαριά προστακτική φτιάχτηκε γιαικεσία• πρόσταξες αγάπα μεκι ήσουν στα γόνατα. Αδιάβαστος!"όλο και πιο συχνάόλο και πιο μεθυσμένοςδεν τις κατάλαβα τις γραμματικές αυτούτου κόσμουμου έπεφταν πάντα λίγες γιατις λέξεις που κρύβονται μέσα στουςανθρώπουςκι … Συνεχίστε να διαβάζετε Συνώνυμα.

Να είμαι καλός…

Να είμαι καλός εραστήςΝα είμαι καλός σύντροφοςΝα είμαι καλός πατέραςΝα είμαι καλός φίλοςΝα είμαι καλός σύμβουλοςΝα είμαι καλός συγγραφέαςΝα είμαι καλός με τους χαμένους Να είμαι καλός στη δουλειά μουαν και αυτά περίπου-δεν πάει αλλού το μυαλό μου και γενικάτο μυαλό μου πάει συχνά αλλού-για όλα τα παραπάνω με νοιάζει να είμαικαλός και σίγουρα κάποιοι … Συνεχίστε να διαβάζετε Να είμαι καλός….

Πώς να κάνεις έναν άνθρωπο να γελάσει από καμιά φορά

Κάθε φορά που έκοβε τα αγριόχορτα της αυλής, κάτι μέσα του χαμήλωνε όλο και περισσότερο στο χώμα.Κάθε φορά που μαγείρευε κιμά με δάφνη, κόκκινο κρασί, μπαχάρι και κανέλα σκεφτόταν πως του ήταν τελείως ξένος ο πόνος των προσφύγων απ' τη Σμύρνη, ίσως η μάνα του είχε μαζί του γνωριμίες.Κάθε φορά που τον τσιμπούσαν τα κουνούπια … Συνεχίστε να διαβάζετε Πώς να κάνεις έναν άνθρωπο να γελάσει από καμιά φορά.

Το σ’ αγαπώ

Είχε μια βαθιά φωνήβγαλμένη από τα έγκατακι όπως πρόφερε το σ’ αγαπώέσερνε από τα βάθητη μοναξιά ενός σώματοςακριβώς μετά τον οργασμό που μένει άνευρο δίπλα σε ένα άλλο σώμαπου μένει κι αυτό άνευροκαι το να καπνίζεις εκείνη τη στιγμήείναι μια λογική εξάρτησημε προδιαγεγραμμένο τέλοςκι ας περιέχει ο καπνός πάνω απότριακόσιες φονικές ουσίεςτουλάχιστον τις ξέρεις όλεςμε … Συνεχίστε να διαβάζετε Το σ’ αγαπώ.

Οι αγελάδες του Μιζούρι

"Οι αγελάδες του Μιζούρι" Όλοι έχουμε έναν θείο που τον λένε Σαμκαλός ο θείος, παραμυθάς ο θείοςέχει ένα ριγέ σακάκι για τη Λειτουργίακι από κάτω το όπλο του πάντα οπλισμένοβάση δεύτερης τροπολογίας κάποτε σκότωσε έναν αράπημέσα στα δικαιώματά τουκι ήταν από αγάπη για το Έθνος πήγε στα πεδία των μαχώνκαι δεν πέθανεκαι γύρισε για να … Συνεχίστε να διαβάζετε Οι αγελάδες του Μιζούρι.

Πάντα η νύχτα |15.06.22

Έφευγα από την πόλη και δεν ήταν ότι δεν είχα που να πάω αλλά ότι φοβόμουν πως πίσω μου δεν είχα τίποτα ν' αφήσω και η μεγάλη, βυθισμένη λεωφόρος είχε την ομορφιά ενός δικού μου ψέματος που έλεγα μικρός ως να με πάρει ο ύπνος, τι τρυφερό χάδι ο δρόμος και πόσο καλά ακονισμένος σε … Συνεχίστε να διαβάζετε Πάντα η νύχτα |15.06.22.

30km | 14.06.22

30Km Έβρεχε φως απ' το πρωί εχθές, πήρα το ποδήλατο, βγήκα στον δρόμο. Μυλοπόταμος, Αργυρούπολη, Σιταγροί, Φωτολίβος, Καλός Αγρός, Αμπελάκια, Νέα Αμισσός, Αρκαδικό και πίσω στη Δράμα. Έγραφε καλά η άσφαλτος σπασμένη μέσα στα χωράφια, κατάλαβα από τις μπλε ταμπέλες στις εισόδους των χωριών πως οι πρώτοι άνθρωποι πρέπει να ήταν κάτι γεωργοί κρυφοποιητές που … Συνεχίστε να διαβάζετε 30km | 14.06.22.

7 γραπτά σε μία φωτογραφική σπουδή μίας μικρής διαδρομής

Πρώτος θα άνθιζα Η εθνική προς Νότοδιασχίζει τα χωράφιαστους πρόποδες των βουνών,το ξέρεις, κάνουμε από χρόνια μαζίτον ίδιο πάντα δρόμο.Εγώ οδηγώ, εσύ αγχώνεσαιγια να ξεχαστείς κοιτάς απ' το παράθυροκαι οι μήνες περνούνκι εσύ δεν καταφέρνεις να βρεις έναμικρό χαμόγελο,όχι συνήθωςμπορεί σπανίως•μέχρι τον Ιούνηπου ανοίγουν διάπλατα οι ήλιοικαι φτιάχνουν θάλασσεςκαι φτιάχνουν τρικυμίεςαπό κίτρινα πέταλακαι έχουν μελίσσια … Συνεχίστε να διαβάζετε 7 γραπτά σε μία φωτογραφική σπουδή μίας μικρής διαδρομής.

7 γραπτά σε μία φωτογραφική σπουδή των μικρών σιτοβολώνων

"Λιπάσματα" Πέρασε Ιούνηςστα κοντά του αιώναμε τα ζώα εμπρόςτον ζευγολάτη στο άροτροκι όπως τα μέταλλαχαράζανε το χώματο έβρισκαν βαθιά πληγωμένοκαι μέσα στις πληγές δεκάδεςνάρκες εγγλέζικεςγια άρματα και ερπυστριοφόρακορμιά αντρών που πέρασαν και πάνε πέρασε Ιούνης που έπεφταννεκροί αγρότες και μουλάριαμέσα στα χωράφιακι ίσως το αίμα εξηγείγιατί έχει τώραμια γλύκα το ψωμίμαζί κι αρμύραπου δεν σου … Συνεχίστε να διαβάζετε 7 γραπτά σε μία φωτογραφική σπουδή των μικρών σιτοβολώνων.

Με τον ίδιο τρόπο| 23.05.22

Δεν θα ήμουν έντεκα χρονών όταν βρέθηκα μέσα στη Νεκρόπολη του Καΐρου να προσφέρω κολατσιό στα παιδιά που ζούσαν στους τύμβους των πεθαμένων. Το έκανα με όλη τη γενναιοδωρία ανθρώπου που μπορεί να διαθέσει το κολατσιό του από το παράθυρο του λεωφορείου μέχρι αυτό να προσπεράσει, τα παιδιά άνοιγαν τα κρύα σάντουιτς και πετούσαν στον … Συνεχίστε να διαβάζετε Με τον ίδιο τρόπο| 23.05.22.