26. Μέσα στο γαλάζιο της φόρεμα


Έστριψε δίπλα από την καπναποθήκη Σπήρερ, στο πλακόστρωτο που έβγαζε μέχρι τους χώρους του φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους -όλα μικρά σ’ αυτή τη γωνιά, μικρά φεστιβάλ, μικρές ταινίες, μικροί πλακόστρωτοι δρόμοι, μικρές διέξοδοι, μικρές ανάσες, μικρή, μικρή διαδρομή- όχι τυχαία, ήξερε πολύ καλά ποιες πέτρες πονούσαν περισσότερο τα πέλματα των ποδιών της -ειχαν μικρύνει και αυτά ένα νούμερο από όταν εγκαταστάθηκε στην πόλη, υπέθετε πως το πέλμα των ανθρώπων προσαρμοζόταν αναλόγως στο διαθέσιμο βήμα• μικρό βήμα, μικρό πέλμα. Ίσα ίσα για να φτάνουν όλοι στο τέλος πάνω- κάτω την ίδια ώρα- και περπάτησε αργά, με τα χέρια στις κρυφές τσέπες του φορέματός της, ήταν συνήθως άδειες για να μην κρέμονται άσχημα οι ραφές στους ώμους και τις μασχάλες μα εκείνο το μεσημέρι τις βρήκε παράξενα γεμάτες, δεξιά της η χουρμαδιά του αρχοντικού Αναστασιάδη ερχόταν σε παράξενη αντίθεση με τα πλατάνια των πηγών -και γιατί να θες να καταποντίσεις μία εκκλησία στον πυθμένα της λίμνης για να σωθεί από την καταστροφή των εισβολέων; Πώς σώζει να ανταλλάξεις τον πυρπολισμό σου με τη σιωπή μιας υδάτινης ασφυξίας;-, συχνά λαχταρούσε να κόψει και να φάει λαίμαργα τους καρπούς κι έπειτα να ξεδιψάσει παίρνοντας με τις χούφτες νερό από τους μικρούς καταρράκτες των πηγών, όμως απαγορευόταν διά νόμου τόσο αυστηρού που ποιος ξέρει τι θα έλεγε ο μικρός κόσμος όταν, στη δημόσια ανάρτηση της μικρής πλατείας, πληροφορούνταν για τα καμώματά της, στις μικρές διαδρομές είχε καταλάβει πως η πείνα και η δίψα εξαγοράζονται αξιοπρεπώς, δεν καλύπτονται με παιδιάστικα γυμνές γάμπες και τρεχούμενο νερό, για αυτό και φορούσε πάντα φορέματα με τσέπες, ακόμα κι αν επέμενε να κουβαλάει τα λεφτά της μέσα σε ένα μικρό τσαντάκι που είχε αγοράσει πριν χρόνια από κάποια μεγάλη λεωφόρο. Το αντίτιμο παρέμενε πάντα κρυμμένο μέσα στην τσέπη. Έβαζε το χέρι εκεί, περνούσε τις άκρες των δαχτύλων πάνω από τη βέρα της, έτριβε τις αρθρώσεις τη μια πάνω στην άλλη, έπαιζε με την αλυσίδα της γιαγιάς, έτρεχε με τα δάχτυλα πάνω στο ανάγλυφο τατουάζ του καρπού της (λιοντάρι, παρθένος, κριός), μία φιγούρα πλαστική από σοκολατένιο αυγό σκάλωνε κάτω από το νύχι της, σκόνη από το θερινό σινεμά λέρωνε τα νύχια της, η λίστα από το σούπερ μάρκετ, οι βαθμοί των παιδιών, τα πέταλα ενός χάρτινου λουλουδιού, το τελευταίο χαρτονόμισμα του πορτοφολιού, το πρώτο κοχύλι ενός παλιού καλοκαιριού, οι δεκαπέντε μέρες που απέμεναν μέχρι το επόμενο φθινόπωρο, ένα χαρτομάντιλο που μέσα του κάποιος είχε φτύσει μία ΕΛΜΑ, το κουμπί που θα έπρεπε να είναι κουμπωμένο αλλά, αλίμονο, ήταν χαμένο, ένα κουβάρι πολύχρωμου σπάγκου για κόλπα σε παιδικά δάχτυλα, «περίμενε λίγο, μ’ ακούς;», μία σημείωση για το επόμενο μάθημα γαλλικών, μία σημείωση για τη μαστογραφία, μία ακόμα για το κομμωτήριο και κάτι ασυναρτησίες για τον τρόπο που της πετάνε πέτρες που άλλοι έπρεπε να κουβαλήσουν και εκείνη νοιώθει πως πρέπει να τις πιάσει όλες, «περίμενε, είμαι εδώ, στάσου», μα τις πέφτουν βαριές, σκορπίζουν στον δρόμο και το μόνο που καταφέρνουν είναι να γίνονται οι πέτρες που περισσότερο απ’ όλες πονούν τα πέλματά της, αλλά δεν ακούει πάντα, κάποιες φορές πρέπει να πονέσει κάποιος ολομόναχος για να αγαπήσει -το πέλμα, την πέτρα, το χέρι που απλώνεται- συνεχίζει στο πλακόστρωτο μέχρι το τέλος του, μετά κάνει τον γύρο του τετραγώνου και αρχίζει πάλι από την αρχή γιατί είναι λίγος ο δρόμος για να χωρέσει τα βήματά της, είναι λίγος και εκείνη δεν έχει τελειώσει ακόμα, αρνείται να τελειώσει και βαδίζει σταθερά μέχρι τον τερματισμό, τον βλέπει, τον προσπερνά και όμως συνεχίζει σαν να μην έφτασε ποτέ μέχρι που φτάνει στην πύλη του Υδράματος ξανά, γυρνάει το μικρό θεατράκι, ξανά στο πλακόστρωτο, ξανά τα ίδια βήματα, ξανά οι πέτρες που πονάνε, ξανά τις μαζεύει, φτάνει στον τερματισμό και ακόμα πεινάει, ακόμα διψάει, ακόμα η βέρα, ακόμα οι ασυναρτησίες και ξέρει ότι όλα είναι δρόμος, ξέρει ότι δεν έχει νόημα να κυνηγάει το τέρμα, το ιδανικό, το πρόσχημα και πότε γελάει μέσα στο γαλάζιο της φόρεμα και πότε δεν ξέρει τι της γίνεται και κλαίει μέσα στο γαλάζιο της φόρεμα και περπατάει και περνάει το ένα κτήριο μετά το άλλο και οι φωνές δεν την φτάνουν πια, εξαγοράζει φυσικά, γιατί έχει μια τσέπη παράδοξα γεμάτη για κάποια που φοράει τόσο τέλεια το φόρεμά της, αλλά δεν μπορεί να βρει το τέλος, ούτε στις πέτρες που πονάνε, ούτε στον οργασμό που κάθε γυναίκα υποκρίνεται, ούτε στον απλό, αληθινό οργασμό (όχι τον συγκλονιστικό, όχι τον τέλειο, όχι τον αλησμόνητο• τον απλό) που κάθε γυναίκα δικαιούται, ούτε στην εκδορά της από πατρική φαλτσέτα, ούτε στον ρόλο που έπρεπε για τη μάνα της να ενσαρκώσει,ούτε σε όσα είχε τελικά να πει ο κόσμος, ούτε στο τρυφερό χάδι, ούτε στα ιλουστρασιόν στήθη, οπίσθια, κοιλίες των περιοδικών, ούτε στο παιδικό αστείο, ούτε στις πουτάνες τις ορμόνες, ούτε στην είσοδο του Σαρλ ντε Γκωλ, ούτε στην αναθεματισμένη την είσοδο της Σανγκρί- Λα, ούτε στην ενυδατική με γκλίτερ, ούτε στην άκρη μιας θάλασσας, ούτε στη ντροπή του να απολαμβάνεις να δίνεις ή να δέχεσαι ένα καλό γλύψιμο, ούτε στο πιο σπιτικό γλυκό που λάτρεψαν όσοι ήθελαν να την λατρέψουν, ούτε πουθενά γιατί κυρίως, και αυτό το ξέρει, είναι βέβαιη για αυτό, το νιώθει μέχρι τα κατάβαθα της παιδικής ψυχής της, αυτό που θέλει είναι να σηκώσει το φόρεμα, να βουτήξει τα πόδια ως το γόνατο στον καταρράκτη της πηγής, να γεμίσει της χούφτες της με το νερό της βουνοκορφής, με το λιωμένο χιόνι του χειμώνα και να πιει μέσα στο κατακαλόκαιρο. Να πιει μέχρι να πρηστεί η κοιλιά της και να πλύνει το πρόσωπό της και να γελάει σαν παιδί, δροσερή σαν παιδί, κορεσμένη σαν παιδί. Μόνο για εκείνη. Σαν παιδί που τους παράκουσε όλους. Αλλά δεν μπορεί. Απαγορεύεται αυστηρά να μπορεί. Και έτσι, περπατάει. Και πληρώνει με ό,τι βρει στις τσέπες της.

2 σκέψεις σχετικά με το “26. Μέσα στο γαλάζιο της φόρεμα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s