Κανείς δεν πάει κόντρα στη λαμαρίνα

Κάθε φορά που μπαίνει ένα γαμημένο
στο λιμάνι -κι ας είναι το λιμάνι
στην άκρη του κόσμου- με παίρνουνε
τ’ απόνερα που διπλαρώνουν ντόκο
και με ξεβράζουν μέχρι το
Ρόδο το Αμάραντο
και σκατζάρουν οι κάβοι
και πάνω στα πρυμναία ντούκια εσύ
στέλνεις πικρά φιλιά
και τεζάρει ο πιλότος
και σε τραβάει, ρε γαμώτο,
σε τραβάει στη μπούκα
και παίζει πάντα δεξιά
ο κόκκινος φάρος
και έξω αρόδο φορτηγά
και πέρα η Ψυττάλεια
και έκλαψα μονάχος στον πρώτο
έρωτα
και μέθυσα μονάχος
στο πρώτο φιλί
και είχα μόνο μία λευκή κόλλα
χαρτί
και τι να σου λέω τώρα;
Εδώ, πατέρα, όλα καλά και
να προσέχεις
φέρε Μάρλμπορο και μια
αξέχαστη ιστορία
που να μυρίζει σάπιες μπανάνες
λάντρα μ’ αρμύρα
Ολντ Σπάις
και ένα φαντεζί ψέμα,
εγώ θα το πιστέψω, πατέρα,
μα τι τα θες, σε σάπισε η
λαμαρίνα
πριν καλά- καλά σκουριάσεις
και είναι κρίμα, ρε γέρο,
γιατί έχω ένα παιδί εδώ που
έχει τ’ όνομά σου και
τι να του πω, ρε πατέρα,
από πού το πήρε;
Του λέω από εσένα,
μα δεν βαράει η λαμαρίνα
κόντρα στο μάτι του, το βλέπω
και ξέρεις κάτι;
Καλύτερα.

📸Βαράει κόντρα η λαμαρίνα| Χίος, 12.07.22
Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s