Οι αγελάδες του Μιζούρι

«Οι αγελάδες του Μιζούρι»

Όλοι έχουμε έναν θείο που τον λένε Σαμ
καλός ο θείος, παραμυθάς ο θείος
έχει ένα ριγέ σακάκι για τη Λειτουργία
κι από κάτω το όπλο του πάντα οπλισμένο
βάση δεύτερης τροπολογίας

κάποτε σκότωσε έναν αράπη
μέσα στα δικαιώματά του
κι ήταν από αγάπη για το Έθνος

πήγε στα πεδία των μαχών
και δεν πέθανε
και γύρισε για να πει την ιστορία

έκανε δυο παιδιά και ένα κορίτσι

τα παιδιά βοηθούν με τη φάρμα
διακόσια ενενήντα ένα εκτάρια
γεμάτα γελάδια
άμα τα πιει
τρομάζει τα παιδιά και τα κάνει να
μισούν το γάλα που ‘πιαν

οι αγελάδες στο Μιζούρι
λέει,
φροντίζουμε να είναι πάντα γκαστρωμένες
για να ‘ναι τα μαστάρια τους βαριά
γι’ αυτό, λεβέντη μου, να πίνεις όλο σου
το γάλα
να μεγαλώσεις
να πάς όπου σε χρειαστεί η πατρίδα
σε κάθε σκατότρυπα γεμάτη
κιτρινιάριδες και να τους καθαρίσεις
γιατί έχουμε και γυναίκες πίσω, ξέρεις,
λέει,
μανάδες κι αδελφές και μανάδες των παιδιών μας

κι αν η κυρία Σαμ, η θεία μας, πάει
κάτι να του πει
γύρνα κι όπως το κάνει
γυαλίζει το σιδερικό κάτω απ’ το ριγέ
σακάκι

Γυναίκα,
λέει,
δεν πέθανες γιατί ποτέ δεν έφτασες
μέσα στα πεδία των μαχών, με πιάνεις;
Δεν ξέρω αν με πιάνεις.

Κι εκείνη τον πιάνει.
Η ρουφιάνα, πώς γίνεται και πάντα
τον πιάνει;

📸 Μία αγελάδα (όχι του Μιζούρι, αλλά κι αυτή μας κάνει, όλες την ίδια δουλειά κάνουν, με πιάνεις;). Μάιος ’22

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s