7 γραπτά σε μία φωτογραφική σπουδή μίας μικρής διαδρομής

Πρώτος θα άνθιζα

Η εθνική προς Νότο
διασχίζει τα χωράφια
στους πρόποδες των βουνών,
το ξέρεις,

κάνουμε από χρόνια μαζί
τον ίδιο πάντα δρόμο.

Εγώ οδηγώ, εσύ αγχώνεσαι
για να ξεχαστείς κοιτάς απ’ το παράθυρο
και οι μήνες περνούν
κι εσύ δεν καταφέρνεις να βρεις ένα
μικρό χαμόγελο,
όχι συνήθως
μπορεί σπανίως•
μέχρι τον Ιούνη
που ανοίγουν διάπλατα οι ήλιοι
και φτιάχνουν θάλασσες
και φτιάχνουν τρικυμίες
από κίτρινα πέταλα
και έχουν μελίσσια πάνω τους καθισμένα
και ακτινωτά φύλλα.
Τότε χαμογελάς
γελάς
τα μάτια σου γελάνε
μέσα στα μάτια μου που δεν κοιτούν τον
δρόμο
και μόνο έχουν μια θλίψη

γιατί τότε εγώ δεν οδηγώ

τότε καταριέται τη μοίρα μου
που δεν με έκανε σπόρο
σ’ αυτά τα χωράφια να φυτρώνω
πρώτος εγώ
μέσα σ’ ολόκληρο το χωράφι
να ανθίζω μέσα Μαΐου
να ξεσηκώνω τα σπαρτά
ίσα για να μπορείς
καθώς φευγαλέα θα περνάς
να χαμογελάς
λίγο νωρίτερα
λίγο περισσότερο
από όσο συνήθως
χαμογελάς
στο πλευρό μου.

Πρώτος θα άνθιζα. Συμβολή| 6.6.22

Η αναγκαιότητα των περιλήψεων

Έχει ενα μονοπάτι πυκνό, κρυφό, με μία εναλλαγή τρομερή που θυμίζει περίληψη του τόπου που μέσα του τώρα φωλιάζω. Κατάφυτο, περνάει δίπλα από το ποτάμι, το πνίγουν οι λευκές, κάτι φτέρες γιγάντιες και γέρικα πλατάνια μα πίσω από τους κορμούς προς τα Ανατολικά απλώνονται χρυσά χωράφια κι όπως το διασχίζει κανείς, κάθε τόσο πίσω από τις καλαμιές ξεπροβάλλουν οι κορυφές του Φαλακρού και του Παγγαίου. Έχει χαλάσματα των πρώτων χωριών στις κατηφοριές και κάτι μνήματα χαλασμένα που στέκουν μόνο μερικοί σταυροί με μια περίφραξη κατάλευκη τριγύρω, σπασμένη η άσφαλτος, μυρίζει βαριά, υγρασία, με τον τρόπο που μυρίζει η ζωή όταν προκύπτει από τα πλάσματα που έζησαν και τώρα πια σαπίζουν για να ταΐσουν άλλα πλάσματα.
Αυτό το μονοπάτι, πρέπει να κάνω πολύ δρόμο για να το διασχίσω, μα κάθε τόσο, βάζω μπρος με το ποδήλατο και φτάνω ως εκεί, είκοσι χιλιόμετρα να φτάσω και άλλα τόσα πίσω να γυρίσω. Όχι για άλλο λόγο. Απλώς καμιά φορά απ’ τα μεγάλα βιβλία που αγάπησες, ξεχνάς την υπόθεση και σου μένει μόνο η αγάπη για το ανάγνωσμα χωρίς να μπορείς σε κανέναν να εξηγήσεις τους λόγους που τόσο τα αγαπάς, όσο κι αν προσπαθείς. Να. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις καλό είναι να διαβάζεις την περίληψη.

Περίληψη. Συμβολή|6.6.22

Περιεκτική αφήγηση της ζωής ενός ηλιοτρόπιου

Μα δεν περίμενα την ώρα
δεν κοιτούσα τους άλλους
άκουσα τον άνεμο να ψιθυρίζει

«τώρα»

κι ήταν πια η ώρα•
πήγα.

Πρώτος με το πρόσωπο στραμμένο στο φως
λίγο αστείος
λίγο τρελός
λίγο αδαής
απολύτως αναιδής
μα ολάνθιστο
ηλιοτρόπιο
μέσα σε χίλια χλωρά
ανώριμα σπαρτά.
Ήρθαν τα έντομα.
Γόνιμο με βρήκαν.
Έφαγαν.

Δεν ήξερα τότε
πως όποιος πρώτος ανθίζει
πρώτος πεθαίνει.
Μου το ‘παν οι άλλοι
όταν έφτασαν
αργοπορημένοι
στην ώρα τους.

Εγώ όμως είχα δώσει πια καρπό
κι όπως πήρα να γέρνω προς το χώμα

δεν
με
ένοιαζε

κα νέ νας.

Ο πρώτος που ανθίζει. Συμβολή| 6.6.22

Η ράχη του βουνού

για την Κική Δημουλά

Η μέρα, είπες,
είναι λίγη
ασήμαντη είναι

η ράχη του πέρα βουνού
το αποδεικνύει

και δεν έχω αντίλογο,
έτσι είναι,

μα δεν είχες το ίδιο σθένος
όσο έπαιζαν τα
«έξι λαϊκά τραγούδια
για πιάνο
και για δύσκολο απόγευμα».

Αυτό που θέλω να σου πω είναι ότι
τα ποιήματά σου ονομάζουμε πια
«καθημερνά απογεύματα»
κι όλην εσένα
-Βασιλική-
Κυριακή.

Το πέρα βουνό. Φαλακρό Όρος| 6.6.22

Μισό καρβέλι κι ένα βιβλίο

Έβαλε, κάποτε, κι ο Κάφκα
την πείνα του στο ζύγι

κι είπε πως όχι ένα καρβέλι
μα μισό και ένα βιβλίο
ήθελε για να χορτάσει.

Πήρε χαρτιά μετά
κι έγραψε ένα γράμμα στον πατέρα.
Η μισή δουλειά είχε γίνει.

Πολύς ο κόπος του, πολύς
κι όλος χαμένος.
Τα λόγια, η ανάγκη, η μισή του πείνα
άχρηστα.
Ίσως έπρεπε να αρχίσει τη δουλειά
ανάποδα.
Ίσως αν ζύμωνε πρώτα το ψωμί
να το(ν) είχε περισσότερο
ο πατέρας του
εκτιμήσει.

Πριν το ψωμί είναι ο σπόρος. Συμβολή| 6.6.22

Σιτάρι

Κάποτε είχε δική του
Θεά
τώρα τον κοινό, ολονών.
Του έμεινε όμως το
χρυσαφί χρώμα
κι ο κορεσμός
της πείνας.
Αυτό το τελευταίο
αποδείχθηκε εκ των υστέρων
ότι απαιτεί περισσότερες
θυσίες
από οποιονδήποτε
Θεό. Οπότε…

Σιτάρι. Συμβολή| 6.6.22

Καλειδοσκόπιο

Καμιά φορά στέκομαι και φωτογραφίζω πράγματα μόνο και μόνο επειδή τρομερά σου μοιάζουν, καλειδοσκόπιο μικρών κρυστάλλων, κάπως σέρνω το βήμα μου τώρα, τόσες και τόσες κομμένες εικόνες να κολλήσω, και πώς να στο πω, εκείνο το αγριόχορτο που το λέμε χαϊδευτικά στάχυ πριν πάρει το χρυσαφένιο των μαλλιών σου χρώμα είναι πράσινο και το έχουμε για σαΐτεμα στις πλάτες των φίλων μας. Αυτό το αγριόχορτο που χαϊδευτικά το λέμε στάχυ και φυτρώνει στις άκρες των απεριποίητων πεζοδρομίων και των φροντισμένων χωραφιών με μπερδεύει ακόμα. Πότε το έχω για μαλλιά, πότε για μάτια.

Καλειδοσκόπιο. Συμβολή| 6.6.22

Όσες εικόνες δεν βρήκαν τις λέξεις τους.

2 σκέψεις σχετικά με το “7 γραπτά σε μία φωτογραφική σπουδή μίας μικρής διαδρομής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s