10 γραπτά σε μία φωτογραφική σπουδή του ξένου τόπου

Ξένος τόπος Ι. ΔΡΑΜΑ, 02.22

«Τόπος»

Δεν έχω τόπο σας λέω, επέμεινα.
Κοίταξε μέσα σου, μου λέει ο ένας
ψάξε καλά, πετάγεται ο άλλος
δεν είναι κέρμα που τρύπωσε στη φόδρα
ξέρεις, από εκείνα που μόνο ψηλαφείς
μα δεν μπορείς στ’ αλήθεια να πιάσεις
πού να τον βρω;
Ούτε αδένας είναι, λεμφοκύτταρο ή
κακοήθεια
να τον γιατρέψεις ή να πάρεις ένα
νυστέρι να τον αφαιρέσεις
δεν έχω τόπο, ωρυώμουν εγώ
δεν υπάρχει
πώς να σας το πω;
Ναι καλά, προσπάθησε λίγο να θυμηθείς
μην είσαι αναίσθητος• προσπάθησα
κι εγώ να θυμηθώ γιατί τους είχα στην
καρδιά μου και δεν ήθελα να
με περνούν για αναίσθητο. Θυμήθηκα,
λοιπόν, τη μέρα που έπεσα με το
ποδήλατο μέσα στις τριανταφυλλιές
στο εξοχικό της Ερμιόνης, πώς
γελούσαν όλοι με το πάθημά μου και
εγώ σκεφτόμουν ότι είναι απλά
τυφλοί -όχι σκληροί, όχι νεκροί• τυφλοί-
που γελούσαν με την ιστορία χωρίς να
κοιτούν τα πόδια του μικρού παιδιού
τους βαμμένα στο αίμα. Μετά
θυμήθηκα ότι αφού σκούπισαν τα
μάτια τους από τα δάκρυα το είδαν
το αίμα και με έβαλαν να καθαρίσω
το χάλι που είχα κάνει στα πλακάκια.
Μετά θυμήθηκα οι άλλοι να ετοιμάζονται
για την παραλία -δεν θα πήγαινα μαζί τους• πού να τολμήσω να βουτήξω τις
πληγές μέσα στο αλατόνερο- και εγώ να
στέκομαι και να κοιτάω για ώρα τον
κουβά με τα βρωμόνερα και τα αίματά
μου. Κολυμπούσα ήδη.
Δίκιο έχετε, τους είπα. Εδώ τον είχα όλα
αυτά τα χρόνια.
Είδες που δεν είσαι αναίσθητος;
Είδα.


Ξένος τόπος ΙΙ. ΔΡΑΜΑ, 02.22

«Ζάλη»

Τώρα απλά επιστρέφω
κάθε που χάνω τις αισθήσεις
σε έναν τόπο μόνο για σένα.
Ακούσια συμβαίνει
μη με παρεξηγείς
το ξέρεις ότι
πάντα στένευα τα μάτια
όταν κοίταζα μέσα στην καρδιά
του ήλιου
μα επέμενα να κοιτώ για ώρα
έτσι, για τη ζάλη
μέχρι το κρακ που έσπαγε
στα δύο τους υπόλοιπους
από εμένα.
Καλύτερα δεν είναι τώρα;
Τώρα δεν περιμένω τίποτα να σπάσει.
Δεν απόμεινε και τίποτα.


Ξένος τόπος ΙΙΙ. ΔΡΑΜΑ, 02.22

«Κέρασμα»

Έχει κάθε τόσο και κάτι μοναξιές
πού ξεφυτρώνουν μέσα από θραύσματα
μέσα από καμμένα σπίρτα στα
διαφημιστικά σταχτοδοχεία
κι είναι σαν ρωγμές πάνω σε
τόπους φωτεινούς
σε τόπους κρυστάλλινους
και θυμίζουν τρομερά εκείνους τους
ανθρώπους που προσπάθησαν πολύ μα
δεν τα κατάφεραν και τώρα κάθονται
στη γωνιά του καφενείου σιωπηλοί
κι όλο κερνάνε λεμονάδες τα παιδιά
πού κάθε τόσο τους περιγελούν
πετώντας τους νεράντζια κι
άγουρα κορόμηλα από τα ανοιχτά
παράθυρα.


Ξένος τόπος ΙV. ΔΡΑΜΑ, 02.22

«Υποδομές»

Μα εγώ επιμένω πως είμαι ένα νησί
απρόσβλητος, αμόλυντος, απάτητος
αζήτητος, αδιεκδίκητος, άγνωστος τόπος.
Δεν με έχει πατήσει ανθρώπου πόδι.
Ωστόσο είμαι ηλεκτροδοτούμενος,
αυτό το καταλαβαίνω κοιτάζοντας τα
καλώδια στον ουρανό μου
και τις υποδομές που κάποιος έφτιαξε
στα μέτρα του πάνω στο χώμα
που σημαίνει πως πρέπει πάλι να μπω
σε σκέψεις. Ίσως κάτι να ξεχνάω
όταν προσπαθώ να σου εξηγήσω
γιατί είναι αναγκαίο να τραβάμε
τόση ώρα κουπί ως που να φτάσουμε
ο ένας στον άλλο.


Ξένος τόπος V. ΔΡΑΜΑ, 02.22

«Θρηνητικό»

Υπήρχε μια ακλόνητη διαύγεια στον έξω τόπο
όλα τρύπωναν απ’ τις χαραμάδες αρμονικά
κανείς δεν αμφέβαλλε
κανείς δεν φοβόταν
άρα κανείς δεν ήλπιζε
κανείς δεν αναρωτιόταν
κανείς δεν επιθυμούσε
άρα κανείς δεν έγραφε
κανείς δεν ερωτευόταν, εν ολίγοις
και για να μην μακρηγορούμε
όλα ήταν όσο ατάραχα περιμέναμε πως
θα ‘ναι
μόνο καμιά φορά μας έφτανε
ένας μακρινός θρήνος
κάτι ουρλιαχτά μαυροντυμένων παιδιών
αλλά μόνο για λίγο
και συνήθως τα καλοκαίρια
αλλά μόνο για λίγο
μετά έφευγαν ολόκληροι άντρες
μπορεί ακόμα και να έγραφαν
ποιος τους ξέρει.


Ξένος τόπος VI. ΔΡΑΜΑ, 02.22

«Το τραπέζι»

Εσύ
Εγώ
ένα τραπέζι
δυο καρέκλες
το ποτό σου
το δικό μου

ο ώμος, η ράχη σου, τα δάχτυλά μου, η γλώσσα μου
σε έναν τόπο
μίλια μακριά

στο τραπέζι δυο
ερείπια

ναι, βάλε ένα ακόμα.


Ξένος τόπος VII. ΔΡΑΜΑ, 02.22

«Η οροφή του ναού μας»

Στο Μεγάλο ψηφιδωτό του τόπου
ας προσθέσουμε μέσα σε
όλα τα φανταχτερά θραύσματα
και ένα θαμπό όσο το βλέμμα των γερόντων
ένα βρώμικο όσο οι βαθύτερες επιθυμίες μας
ένα ετοιμόρροπο όσο η παράνοια που ελλοχεύει στις πράξεις μας
και ένα κόκκινο
αδιαμφισβήτητα ένα κόκκινο
όσο εκείνη η πληγή που κάθε τόσο
σκαλίζουμε με το νύχι
πάνω στα κορμιά των εραστών μας.
Να είναι πλήρης η εικόνα του Θεού.


Ξένος τόπος VIII. ΔΡΑΜΑ, 02.22

«Όταν γελάω»

Όταν γελάω
γελάω συχνά μ’ έναν
βλακώδη τρόπο
είναι μία σύνθετη πρακτική
μιμητισμού που έχω αναπτύξει
βλέπω- κάνω
έτσι αποφεύγω να δίνω
εξηγήσεις για τη γενεαλογία μου
ή γιατί προτιμώ το στρίφωμα
από το ύφασμα ή ακόμα
αποφεύγω
αποφεύγω
την απλωσιά των ξερόχορτων
στη χέρσα γη αυτού του τόπου,
ένα βλακώδες γέλιο καρποφορεί
πάντα στις ερημιές των φριχτών
συναναστροφών, κάτι θα δώσει
για φάγωμα.


Ξένος τόπος ΙΧ. ΔΡΑΜΑ, 02.22

«Προσμένω»

Μα ανακαλώντας κάθε λέξη που είχα γράψει για τον τόπο βρήκα έναν άντρα γέρο, μνησίκακο και άχρωμο, φορούσε δερμάτινα πέδιλα, τα δάχτυλα των ποδιών του γεμάτα αλάνες, ακτές και μουλιασμένα φειγ βολάν των ρείθρων του Μικρολίμανου, μα είχε ξεθωριάσει κι αυτό είχε την κατάληξη που πάντα περίμενα μέσα στη νηνεμία, φυσικά δεν κλονίστηκα από την καταιγίδα -κι άλλωστε, πώς περιμένετε να σπάσω αφού δεν έχω ρίζες;- μόνο σηκώθηκα απαλά στον αέρα, όπως ξέρω πάντα καλύτερα να κάνω κι έφυγα για άλλο τόπο, άλλο χωράφι βρε αδελφέ, χάθηκαν οι τόποι ή μήπως οι καταιγίδες; Λίγους πόντους μες στη γη θα παραχώσω τον κορμό μου όπου με φτύσει η βροχή. Θα βρω με τον καιρό γωνιά να με χωράει, το ξέρω, μόνο που φοβάμαι πως άμα γίνει αυτό ίσως χρειαστεί να θαφτώ ολόκληρος κάτω από το χώμα για να μη με πάρει ο αέρας μακριά απ’ εκεί που αγαπώ κι έτσι κι εγώ δεν λαχταρώ. Μόνο προσμένω.
Σσσ… Φυσάει.


Ξένος τόπος Χ. ΔΡΑΜΑ, 02.22

«Διασταύρωση»

Θυμάμαι καμιά φορά χωρίς
ιδιαίτερο λόγο κάποια καθοριστικά
σταυροδρόμια τόπων χαμένων μέσα
σε άλλους τόπους τόσο βαθιά που
πια να μην έχει καμιά σημασία το
όνομά τους ή η κάθε ανόητη αφορμή
μονάχα τα σημεία που οι δρόμοι
τέμνονται κι αυτά είναι πάντα μα
πάντα ίδια: ερημιά, ίχνη φωτός, αγρίμια,
οι δρόμοι με τις λακούβες και ένα
εκκλησάκι απεριποίητο και
σκουριασμένο. Νομίζω ξέχασα τη σήμανση
κινδύνου. Αλλά ανάβοντας το
αδειανό καντήλι κατάλαβα ότι
δεν ήμουν ο μόνος.

2 σκέψεις σχετικά με το “10 γραπτά σε μία φωτογραφική σπουδή του ξένου τόπου

  1. Σε συνδυασμό με τις εξαίρετες ξεχωριστές εικόνες, έρχονται τα ποιήματά σου Μιχάλη να γεννήσουν προβληματισμούς και ταξίδια σκέψης. Θα πάρω το χρόνο μου να τα διαβάσω όπως πραγματικά θέλω και τούς αξίζει. Για μια ακόμα φορά συγχαρητήρια φίλε μου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s