9 γραπτά σε μία φωτογραφική σπουδή της παγωνιάς

Σπουδή παγωνιάς I. Λυδία, Ιανουάριος ’22

ΠΕΡΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΑΓΩΝΙΑΣ

Τελευταία φορά που έκλαψα
θυμάμαι
φορούσες ένα παλτό που
σου ‘πεφτε μεγάλο
είχες στα χέρια κάτι παλιοσπίρτα
από χρόνια ξεχασμένα στην τσέπη σου
και άκουγες, μόνο άκουγες
την παγωνιά να κάθεται
πάνω στα ξερόκλαδα
κι όταν σώπασα
έκαιγε στο στήθος μου μια
ταπεινή φωτιά
άδεια τα χέρια σου
τα πήρα και τα ζέστανα με την ανάσα μου
βλέπεις, πλέον είχα.


Σπουδή παγωνιάς II. Λυδία, Ιανουάριος ’22

ΤΟ ΛΑΘΟΣ

Κι όταν όλα τελειώσουν
τότε θα καταλάβει ο άνθρωπος
πόσο μεγάλο λάθος ήταν η προσδοκία
μιας αιώνιας ζωής σε οποιονδήποτε
Παράδεισο
με όλη την ανυπόφορη
παγωνιά των ψυχών
χωρίς το δέρμα
να αγγίξει
χωρίς το σώμα
να κρυφτεί
για ενός φιλιού ζεστασιά•
έτσι, για να αντέξει λίγο ακόμα.


Σπουδή παγωνιάς III. Λυδία, Ιανουάριος ’22

ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΕΛΟΥΣ

Πέρασε πριν καιρό
από τον δρόμο μας μέσα στη νύχτα και
την παγωνιά
λίγα θυμάμαι από τη μορφή της
το φόρεμα
ανοιχτό ως τη ραφή του στήθους
μια κορδέλα στη μέση της
το βλέμμα της είχε πέσει σε ένα κενό
κάπου ψηλά
χαμογελούσε
δεν βρέθηκε άντρας στη γειτονιά
να μην σκεφτεί για αυτήν κάτι πρόστυχο
και την ίδια ώρα τρυφερό
μα δεν τόλμησε κανείς να βγει
μόνο κοιτάζαμε πίσω από τις κουρτίνες
μέχρι που στρέψαμε αλλού το βλέμμα.
Το πρωί στο καφενείο μείναμε για λίγο
σιωπηλοί
κι έπειτα ο δάσκαλος πήρε να τη βρίζει.
Πρόστυχη, βρωμοθήλυκο
συμφωνήσαμε όλοι
ναι, ναι
τρελή! φώναξε κάποιος
τρελή, ναι! Τρελή!
Αλλιώς γιατί να περπατάει ξυπόλητη
μέσα στην παγωνιά;
Γιατί να χαμογελάει έτσι ολομόναχη;
Τρελή!
Γυρίσαμε σπίτια μας.
Ήρεμα κύλησε το βράδυ.
Ζεστά και ήρεμα.
Έξω παγωνιά.
Μόνο ο τρελός του χωριού έψαχνε
στα σκοτάδια.
Πώς τον ζηλέψαμε έτσι που ήτανε
τρελός.


Σπουδή παγωνιάς IV. Λυδία, Ιανουάριος ’22

ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΉ

Έχουν αλλάξει πια τα καιρικά φαινόμενα, σκληρά πέφτουν επάνω μας, χωρίς συμπόνια. Θυμάμαι εκείνο τον καιρό που χάθηκαν όλα τα μεγάλα μας στιγμιότυπα μέσα σε εικόνες πνιγμένων ανθρώπων, βιασμένων ανθρώπων, αδικημένων ανθρώπων, ανθρώπων που δεν μπόρεσαν, ανθρώπων που στέκονταν υπερβολικά κοντά ο ένας στον άλλον και ουρλιάζαν μια ατομική αλήθεια, ανθρώπων που δεν μας είχαν για ανθρώπους κι έπεφτε γύρω μας μια σκληρή παγωνιά• κι ήταν αυτή η παγωνιά, ένα νεκρικό λευκό της προσμονής γεμάτο συγχώρεση που κάλυψε τα κτήματά μας και δεν άφηνε τους σπόρους να βλαστήσουν, μέχρι να έρθουν καλύτερες μέρες. Τόσο συμπονετικά ήταν τα καιρικά φαινόμενα εκείνους τους άκαρδους καιρούς. Τώρα…


Σπουδή παγωνιάς V. Λυδία, Ιανουάριος ’22

Η ΑΚΡΗ

Έπειτα
έσκυψα και
κοίταξα ως
την άκρη του
κόσμου.

Ο κόσμος
δεν είχε άκρη
μόνο ένα ρευστό
προκαθορισμένο
τέλος

και όλη αυτή η
παγωνιά
μου θύμισε
πώς είχα ώρες
να σου πω
«σ’ αγαπάω».


Σπουδή παγωνιάς VI. Λυδία, Ιανουάριος ’22

ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ

Ως που να ανθίσεις
θα σε στολίζω
όπως η παγωνιά
στολίζει τους ξερούς
τόπους.
Μετά θα λιώσω
για να πιεις.
Έπειτα θα χαθώ στον αέρα
για να ζήσεις.

Μην κλαίς
έτσι είναι.

Λυπάμαι μόνο
που θα πρέπει μέσα σου
πάντα να κουβαλάς
αυτή την πρώτη παγωνιά
σαν τις ξεθωριασμένες
φωτογραφίες των
πορτοφολιών
με τα χαμόγελα
νεκρών αγαπημένων.


Σπουδή παγωνιάς VII. Λυδία, Ιανουάριος ’22

ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ

Φοράμε πια ένα
καλοραμμένο δέρμα
κανένα κρύο δεν το διαπερνά
μα αυτή η παγωνιά
που μέσα μας φωλιάζει
πάντα θα μας ψιθυρίζει
παραμύθια των Ινουίτ
και ψαλμούς των Δρυίδων
που θα μας ανατριχιάζουν
όπως ανατριχιάζουμε στη θύμηση
του πρώτου μας φιλιού
και στη σκέψη
του τελευταίου μας.
Φαίνεται πάντα θα νοσταλγούμε
το δάσος που κάναμε στάχτη
ώστε να φτιάξουμε ένα
ρημάδι σπίτι.


Σπουδή παγωνιάς VIII. Λυδία, Ιανουάριος ’22

ΝΥΧΙΑ

Όσο βαθύτερα σκάβω
στους στρωμένους χωματόδρομους
τόσο πιο κοντά φτάνω
στις σάπιες ρίζες μου
μα γεννήθηκα με σκληρά νύχια
ειδικά για τον σκοπό
ήξερα από την αρχή
τι θα έβρισκα στο τέλος
και τωρα πια που στάθηκαν
μπροστά μου οι τρυφεροί φονιάδες μου
και ήπιαμε παρέα
κοιμάμαι σε στάση εμβρυακή
όχι ενστικτωδώς
μα πάντα εσκεμμένα
εκεί προς την αυγή
όταν όλα τα σκεπάζει
αυτή η αστραφτερή παγωνιά
του Γενάρη
και δεν με βλέπουν
που ακόμα
στους μεγάλους φόβους
όπως τότε
τρώω επιμελώς τα νύχια μου.


Σπουδή παγωνιάς IX. Λυδία, Ιανουάριος ’22

Η ΣΥΣΤΑΔΑ

Και τέλος,
τι να σου πω
για την καταιγίδα
πού μας έσπειρε μακριά
απ’ όλους•
δεν την είδα
δεν την άκουσα
ή
την έχω πια ξεχάσει.
Μόνο τα πρωινά
όταν όλοι κοιμούνται
εκτός από αυτή την παγωνιά
της αυγής
μόνο τότε διαβάζουμε
στα παγωμένα χωράφια
την αιτία.
Έτυχε να σπάσετε νωρίτερα
απ’ την ώρα σας, μας λέει,
κι έτσι καταλήξατε εσείς και δυο- τρεις
ακόμα
μια ξεκομμένη συστάδα
μακριά από τους υπολοίπους.
Να με συγχωρείτε,
δεν σας λογάριασα.
Σκύβουμε τότε
και την σταυροφιλάμε.
Τι να κάνουμε;
Μάνα μας είναι.

2 σκέψεις σχετικά με το “9 γραπτά σε μία φωτογραφική σπουδή της παγωνιάς

  1. Ανάμεσα σε υπέροχες φωτογραφίες, ιδιαίτερες και εκφραστικές, στάθηκα σε οκτώ συγκλονιστικά γραπτά Μιχάλη! Που αλήθεια να μπορέσω να σταθώ περισσότερο. Δεν έχει άλλωστε και σημασία. Σημασία έχει που μίλησαν όλα στην καρδιά μου με το δικό τους τρόπο. Μα εκείνο το «Λάθος» και το «Μια μητέρα», ήθελα να πω ότι είπαν κάτι πιο δυνατό στα συναισθήματά μου.
    Τα θερμά μου συγχαρητήρια φίλε μου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s